Opvallend in alle verhalen van agrariërs die emigreren is, dat naast dat ze zich aangetrokken voelen tot het land, vooral ook kijken welke mogelijkheden er zijn op agrarisch gebied. Ze willen immers boer blijven. Maar wat te doen als je niet kunt emigreren, omdat de investeringen voor eenzelfde bedrijf als in Nederland in Canada te hoog zijn?
“Om een acceptabel melkveebedrijf te kunnen starten, was Canada voor ons te duur. Onze oriëntatie ging verder in Europa. Frankrijk had de nodige beperkingen met een leeg platteland, waar te weinig dynamiek van uitging. Het was wel minder kapitaalsintensief dan Canada, maar sociaal minder aantrekkelijk vonden wij. Datzelfde gold voor Polen en dan ook nog met een totaal andere cultuur.” Ze vervolgden hun oriëntatie in Duitsland en Denemarken. Beide landen boden zeker mogelijkheden, maar het zou puur een verstandskeuze zijn geweest als ze daar zouden gaan wonen. “We hadden beide de klik niet en ook deze landen vielen dus af. Canada kwam opnieuw op het lijstje, want het land had ons al die tijd niet losgelaten.” Deze melkveehouder is uiteindelijk naar Canada geëmigreerd en met een varkenshouderij gestart.
Blijkbaar gaat een agrariër zich heroriënteren om zo toch naar Canada te kunnen. Agrariërs zijn op zoek naar een levensvatbaar bedrijf, ofwel een bedrijf dat met een verantwoorde financiering kan worden aangekocht en daarna een fatsoenlijke bron van inkomsten oplevert. Daarmee vallen de gequoteerde sectoren, de melkvee- en kippenhouderij, al gauw af bij een beperkt investeringsbudget zoals in bovenstaand voorbeeld. Ook andere overwegingen kunnen een reden zijn tot een switch binnen de agrarische sector.
Na een grondige analyse van hoe de markt was georganiseerd, besloot een aardappelteler niet voor zijn specialiteit te kiezen. De markt was voor hem te ondoorzichtig en bovendien teveel van de Verenigde Staten afhankelijk. “Ik kreeg er te weinig grip op. Maar wat dan? Het alternatief was snel gevonden, want ik was in Nederland ook al bezig geweest met een oriëntatie op de kippenbranche. Die kennis kwam me nu van pas.” Ze kochten een broedeierenbedrijf en konden meteen aan de slag. De vorige eigenaar werkte nog drie weken mee om hen iets van het vak over te dragen. Om uiteindelijk alle kneepjes van het vak beter te leren kennen, besloten ze nog een praktische cursus over broedkippen te volgen. Het werd een start met vallen en opstaan, maar voor hen was de winst van de emigratie meteen merkbaar. “De kippenbusiness speelt zich af op vaste tijdstippen van de dag en nu is er meer gezinsleven dan voorheen. We hebben meer tijd voor andere zaken dan alleen onze business.”
Hieruit zien we dat bij emigratie de aantrekkingskracht van het land een belangrijke rol speelt en dat een agrariër die zich aangetrokken voelt tot Canada daar, hoe dan ook, zijn weg vindt.
